Grumpy Grumpy.. Mijn afgewerkte pechmonster in de zetel ;-)

Ik stel aan u voor: het Pechmonster

Ik heb altijd pech! Waarom moet mij dat weer overkomen? Typisch! Kan er nu nooit eens iets goed gaan! Dit komt nooit meer goed! Dit is verschrikkelijk! Wat een miserie! Ik ben voor het ongeluk geboren!

Ken je dat? Van die gedachten die in je hoofd rondspoken? Toen ik heel erg ziek was en bij wijze van spreken van het ene in het andere ongeluk rolde, stond mijn hoofd niet stil. Nee, verwijten hier, verwijten daar. Geen rust. Alleen maar niet-helpende gedachten. En piekeren tegen de sterren op. Het hielp me uiteraard geen stap vooruit…

En op een gegeven moment dacht ik aan de “demonen op het schip”, een ACT-metafoor. ACT staat voor Acceptance and Commitment Therapy, en ik ben wel fan van deze gedragstherapie uit de derde generatie. Dus bij deze een stukje uit het boek “De valstrik van het geluk” van Russ Haris:

“Stel je voor dat je een schip bestuurt dat zich een heel eind op open zee bevindt. Onder het dek, uit het zicht, ligt een horde demonen, allemaal met enorme klauwen en messcherpe tanden. En die demonen hebben een deal met je gesloten: zolang jij ervoor zorgt dat het schip doelloos op zee blijft ronddobberen, blijven zij benedendeks, zodat je ze niet hoeft te zien. Maar waag je het om koers te zetten richting de kust, dan zullen ze meteen het dek op rennen, met hun vleugels klapperen, hun slagtanden ontbloten en dreigen je aan stukken te scheuren.’

In deze toestand ben je bang, en zodra je toch wat richting de kust vaart (wat je eigenlijk het allerliefste wilt), komen de demonen al snel boven dek, waarna je al snel je roer weer loslaat, en weer terugdobbert naar de open zee, zodat de demonen weer naar beneden gaan.

Maar op een moment raak je verschrikkelijk verveeld, je voelt je ellendig, kwaad en gespannen, en krijg je echt zin om richting de kust te gaan. Je verzamelt moed, draait aan het roer en zet weer koers richting de kust. Maar zodra je dit doet, komen de demonen weer.

Maar: wat is er aan de hand: de demonen zien er wel eng uit, maar kunnen je niet werkelijk iets doen. Ze raken je niet fysiek. Ze maken je bang, ze intimideren, maar werkelijk kwaad doen kunnen ze niet. Zodra jij accepteert dat ze je bang maken, maar je niet werkelijk kunnen verhinderen om de jouw gekozen richting te volgen, ben je vrij! Het enige dat je moet doen om richting de kust te gaan is de demonen om je heen laten zwermen, ze tegen je laten gillen en schreeuwen, maar ondertussen wel je schip op koers houden. De demonen kunnen je namelijk niet stoppen, behalve als jij je door hen laat intimideren.

Als je hier niet toe bereid bent, is je enige keus doelloos te blijven ronddobberen op zee. Je zou dit de ‘comfortzone’ kunnen noemen, maar in zekere zin is het de ‘misere-zone’, of de ‘loop-je-leven-mis’-zone.”

Dus, hoe hard de demonen of monsters ook naar je roepen en tieren, je toch je schip richting de kust kan sturen. Sommige monsters zullen misschien stoppen met schreeuwen, andere kunnen even hard blijven schreeuwen. Maar… Als je ze goed observeert, blijken ze misschien minder eng dan gedacht. En, volgens mij nog belangrijker: ze mogen er zijn zonder dat je je er te veel door laat doen. Er is trouwens meer om je heen: de wind, de zee met zijn golven, misschien zie je zelfs dolfijnen of walvissen… Ook al spoken er nog wat demonen rond je heen, dat neemt niet weg dat je kan genieten  van de richting die je uitvaart.

Dus. In plaats van me te laten intimideren door mijn eigen monsters of demonen, zo je wil, besloot ik om al mijn frustraties in te zetten om mijn grootste monster van dat moment er letterlijk te laten zijn. Ik tekende het uit, nam wat materiaal bij elkaar en een paar uur later was mijn pechmonster geboren.

Het materiaal dat ik bijeen verzameld heb om mijn monster te creëren.

Het materiaal dat ik bijeen verzameld heb om mijn monster te creëren.

Grumpy Grumpy.. Mijn afgewerkte pechmonster in de zetel😉

En een pechmonster zou geen pechmonster zijn, moest hij niet pech gehad hebben: jawel, een litteken op zijn hoofd...

En een pechmonster zou geen pechmonster zijn, moest hij niet pech gehad hebben: jawel, een litteken op zijn hoofd…

Als ik hem zo bekijk, lijkt hij als twee druppels water op mijn eigen grommelende zelve.

Nu heeft hij een vast stekje in mijn appartement en mag hij er zijn. Ik kijk er elke dag eens naar, en dan moet ik glimlachen🙂

Want, ook al is het waar, ook al heb ik vaak pech, het heeft geen zin om je leven nog meer te late verzieken door je angstmonsters. Of, in mijn geval was het mijn Pechmonster. Wie weet verpersonaliseer ik naar de toekomst toe nog andere angstmonsters. Je zult ze dan nog wel ontmoeten hier.

Hoe ziet jullie angstmonster eruit? Misschien hebben jullie ook een manier om er mee om te gaan of hen er te laten zijn? Ik ben benieuwd!

IMG_0459

Begin de dag met kleur op je bord

Vandaag de dag gestart met een kleurrijk ontbijt, geïnspireerd door de fruitontbijten van Pascale Naessens (zie bijvoorbeeld haar laatste boek “Puur genieten”, zeker een aanrader.

Mijn doel van de week is om elke dag te starten met een gezond ontbijt. Gezond bij mij wil zeggen: plantaardig en vrij van geraffineerde suikers, gluten en lactose. Ook soja tracht ik zo veel mogelijk te vermijden.

Gisteren stond de indian summer smoothie op het menu, vandaag geniet ik op mijn terras van een kleurrijk fruitontbijt. Tijdens een workshop orthomoleculair koken werd aangeraden om telkens zo veel mogelijk kleur op je bord te leggen zodat je een grote variatie aan voedingsstoffen binnen krijgt.

Dus ziehier de kleurenexplosie.

Een waar kleurenpallet op mijn bord.

Een waar kleurenpallet op mijn bord.

En voor de geïnteresseerden, het kleurenpallet bestaat vandaag uit:

  • Rood: granaatappel, bosvruchten
  • Oranje: appelsien
  • Geel: stuifmeelpollen
  • Groen: kiwi, pompoenpitten
  • Blauw: bosvruchten
  • Paars: bosvruchten
  • Bruin-zwart: zelfgemaakte granola, pitten en zaden
  • Wit: kokosmelk, peer

Ik moedig jullie allemaal aan om ook eens zo’n fruitontbijt klaar te maken: gewoon fruit naar keuze bij elkaar mengen en afwerken met kokosmelk, geplette (diepvries) bosvruchten pitten en zaden. Ik zou zeggen: geniet ervan!

IMG_0447-1.JPG

Indian summer smoothie

Genieten van een groen monster in een zalig herfstzonnetje op het terras. Zo begint deze zaterdag voor mij.

Trouwens , vandaag, 1 november is het naast Allerheiligen ook World Vegan Day, dus geen betere reden om de dag met een veganistisch ontbijtje te starten. Een vriend van me lanceerde vandaag ook het nieuwe initiatief BE Vegan, een vereniging die het veganisme wil uitdragen in België door enerzijds mensen die een veganistische levensstijl nastreven te verenigen, bij te staan en op te komen voor hun belangen en anderzijds het breed publiek te informeren over veganisme. Ze roepen een wedstrijd uit om een logo te ontwerpen voor hun nieuwe vereniging. Te winnen: een etentje voor twee in de Komkommertijd in Gent! Neem een kijkje op hun Facebook-pagina voor meer info!

De laatste tijd maakte ik bijna elke ochtend min of meer dezelfde smoothie, maar vandaag gooide ik eens wat andere zaken samen in de blender. Het resultaat is een frisse maar pittige smoothie, waarvan ik jullie het recept niet wil onthouden.

Indian summer smoothie

IMG_0447-2

Ingrediënten:
2 x een handvol spinazie
1 eetlepel chiazaad
1 cm gember, gepeld en in schijfjes
20 witte druiven, in hun geheel
1 mandarijn, gepeld en in partjes
1 mango, gepeld, het vruchtvlees in stukken gesneden
1 glas water

Bereiding:
Doe alle ingrediënten in de blender en mix tot het een zachte smeuïg geheel wordt. Giet de smoothie in een groot glas en geniet ervan!

Waarschuwing: dit is geen smoothie voor wie vellekes van mandarijntjes verafschuwt. Die worden namelijk niet helemaal geblend. Of, althans niet met mijn blender. Misschien wel als je bijvoorbeeld een Magimix hebt — die kan naar het schijnt zelfs de pit van een avocado vergruizelen. Dus voor de Überblenderlozen onder ons: ofwel trotseer je de vellekes ofwel vervang je de mandarijn door het vers geperste sap van een mandarijn of appelsien. Niet voor de luie medemens dus😉

Het overheerlijke 'foodscape' dat we maakten, en nadien opsmulden: een volledig rauw en plantaardig eetbaar landschap.

Bloggen in het Nederlands

Het heeft even geduurd, maar de knoop is doorgehakt: vanaf nu schrijf ik in het Nederlands. Waarom? Naast het feit dat schrijven in je moedertaal vlotter gaat, kreeg ik ook van een aantal vrienden de opmerking dat ze het jammer vinden dat mijn blog in het Engels geschreven is. Na de workshop Blogging Business in C-mine gevolgd te hebben en het boek “How blogs work” van  journaliste Stephanie Duval (www.70percentpure.be) doorbladerd had, was ik nog meer overtuigd van het Nederlands. En zo gezegd, zo gedaan.

En geen betere manier om deze nieuwe traditie in te zetten door jullie te laten zien hoe ik in de voorbije periode mijn witte wolf voedde:

Een workshop raw food volgen bijleren over rauwe voeding, smoothies en raw receptjes klaarmaken, tentoonstellen als een ‘foodscape’, en er heerlijk van smullen! en dat alles puur en plantaardig. Ik kocht er ook een spiralizer nadat ik merkte hoe eenvoudig je daarmee bijvoorbeeld gemakkelijk courgettepasta kan maken — en ik voordien maar sukkelen met zo’n juliennedunschiller.

Het resultaat van de raw experience workshop: een overheerlijke 'foodscape',een volledig rauw en plantaardig eetbaar landschap.

Het resultaat van de raw experience workshop: een overheerlijke ‘foodscape’,een volledig rauw en plantaardig eetbaar landschap.

Het eerste gerecht dat ik maakte met de spiralizer: courgettepasta met zelfgemaakte tomaat-champignonsaus, afgewerkt met vegan parmesaanse kaas.

Het eerste gerecht dat ik maakte met de spiralizer: courgettepasta met zelfgemaakte tomaat-champignonsaus, afgewerkt met vegan parmesaanse kaas.

Paardrijden in de contreien Hoeleden en Zoutleeuw. We waren met een groep van elf IJslanderrijders van alle leeftijden. Het was een zware, maar mooie tocht van 25km met af en toe een heerlijk galopje. Helaas lukte het me maar zelden om het paard in tölt,te krijgen, waardoor ik een heel aantal kilometers heb moeten licht rijden… Maar, het uitzicht was adembenemend en we hebben een heerlijke namiddag gehad.

Een wazige foto van een leuke namiddag: ik op Brun.

Een wazige foto van een leuke namiddag: ik op IJslander Brun.

 

Lezen dat deze toffe madam ook meedoet aan de witte wolf uitdaging. Haar blog, imextremelyinteresting.wordpress.com, met komische insteek, is zeker de moeite waard om eens te bekijken!

Een voor mij nieuwe kapper carte blanche geven en complimentjes krijgen over de nieuwe snit. Voor wie eens iets anders dan anders wil: ga eens langs bij Halil, Top’s Hairdressers in Hasselt. Echt de moeite!

Nieuwe coupe en bril 8-)

Nieuwe coupe en bril😎

Voilà, dat is het voor vandaag. Waar zouden jullie graag meer over weten of wat hopen jullie in de toekomst meer over te lezen op A taste of pure? Aarzel niet om het me te laten weten.

How I found my dream job

One of the prompts in the writing course I’m following, was: “What are you proud of?”

Well, I didn’t have go think long about that.

It’ taking the big step from being unemployed to a self-employed psychologist/therapist.

I had hard times finding a job as a psychologist when I finished university. I wanted to have a job in the same field as my internship: health psychology. There weren’t many jobs in this field, and if there were, they rejected me because of my lack of experience. Quite demotivating, this catch-22!

So, in stead of doing nothing, I did several other jobs, including teacher, barista, order picker, work in a bar, data typist. You name it. They all had advantages: working at mont cafe was the most fun job since it combines great coffee with interesting conversations. Teaching wasn’t really my thing, but it made me more secure to speak in public and of course was financially the most interesing job. I could name plenty of disadvantages of order picking, but since I’m more into giving attention to positive things lately, I’d say it kept me in shape. Working in a bar had the same plus with the extra of anp social aspect. Typing in data was quite boring, but I had great collegues!

Okay, that white wolf is fed😉

Of course, meanwhile, I kept on searching for my dream job. One day, I saw a job opening at Tumi Therapeutics for a self-employed therapist. This is a center of excellence for the diagnosis and treatment of hyperventilation, stress-related disorders and medically unexplained bodily symptoms. When I saw this, I was so excited and eager to start there, I knew I had to do whatever it took to get this job…

I think I must have spent a week writing an application letter… But it was certainly worth the effort! I was invited and had a great feeling after the job interview.

As I needed extra therapeutic skills, I decided to enroll in a 6 day course of acceptance and commitment therapy at ACT Academie. There I learned a lot of no nonsense techniques and metaphors that are useful in practice. I’d even go further and say it even helped me personally too. It made me learn to take distance of my fears (“I’m not good enough”, “it’s financially insecure”…) and take small steps towards my values.
I applied for a postgraduate study of behavioral therapy and was really excited I was accepted.

I’m very thankful to Katleen who believed in me and gave me this wonderful opportunity and supported me in hard times. After working there for a year, she offered me a job as floor manager. So now I combine the two jobs and I love the variation.

Even though it’s hard sometimes, especially when you’re ill for some time and you don’t have a propper income, I still don’t regret taking this step. I really enjoy working there, it’s satisfying, you learn a lot and you grow personally. Doing work you love, is the best thing there is. And a surplus: I have very nice collegues🙂

So, I encourage any of you to find your dream job. And don’t listen to the voices in your head, follow your values!

P.S.: And that means my #1 from my thirty before thirty bucketlist is completed.

Thirty before thirty

In exactly 4 months from now I’ll be 30 years… When I was a young girl, I thought my world would look very different than it is now. I had quite a romantic view about it, i.e., I would be married, have kids, have a garden, a dog etc…

I have none of the above, and I fine with that. Furthermore, it’s never too late to set new goals. So here‘s my “bucket list” of things to do before my 30th birthday.

 

  1. Find my dream job
  2. Start a blog
  3. Sew a sweater
  4. Write a blog post every day for a week
  5. Implement a week menu, for at least one week a month
  6. Sew a jacket
  7. Develop a morning routine that works, and stick with it
  8. Write a book review
  9. Learn horse back riding
  10. Develop a writing habit
  11. Adopt a chelter pet
  12. Make my appartment feel like a home
  13. Attend a raw food workshop
  14. Take cooking classes
  15. Limit refined sugar, gluten and lactose in my diet
  16. Crochet a scarf
  17. Sew sandwich wraps
  18. Attend yoga classes
  19. Fold 100 origami cranes and give them to people who made an impact
  20. Go for a Spa day
  21. Create a recipe from scratch
  22. Go out for dinner in a raw food restaurant
  23. Make and give edible gifts
  24. Re-connect with an old friend
  25. Go to a concert alone
  26. Learn how to knot a rope halter
  27. Learn how to make a glass bowl
  28. Sell something I have made
  29. Growing sprouts
  30. Write a haiku

Start-A-Blog Challenge: day 1

I have joined the free Start-A-Blog Challenge with Scott Dinsmore from Live Your Legend. I hope to develop a succesful writing habit thanks to his online course. I suggest everyone of you thinking about starting a blog, to do the same. Take a look at http://liveyourlegend.net/start-a-blog-challenge-2015/

For one week I commit to writing every day to build up my writing habit. Thanks to Scotts prompts this is easier to do.

Today’s prompt is:

“What really makes you angry about the world?”

I think that would be all the waste all over the world. Thinking of plastic bags in the see, food (still good) to be thrown away, people throwing their cigarette fag on the ground… It’s a sad and frustrating issue to me. Nagging about it won’t help, and will only feed my black wolf.

As the Dalai Lama says:

“Anger and hatred lead to fear; compassion and concern for others allow us to develop self-confidence, which breeds trust and friendship.”

So why not put this frustration into something good. Some ideas in how to make the world a bit better place to live in, for us and the generations living after us.

These are some small things anyone could do to reduce waste:

  • Use a reusable grocerie bag (and bonus: make one myself)
  • Use a reusable water bottle”
  • Give away what you don’t need; or sell it. If you’re cleaning out a closet and you think “I might use it someday…” Just give it away, you probably won’t ever use it.
  • Buy secondhand clothes, furniture etc.